Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Αηδόνι από τις Ανταύγειες της Χάρης

Νύχτα πλημμυρισμένη από φως. 
Του κεριού η φλόγα τόσο βαθιά, όσο η ζωή. 
Ποτάμι η ησυχία, που απαλά στον νου κελαρύζει. 
Είναι η ολόψυχη αγάπη, της αυγής η μουσική,
μοναχικό αηδόνι ανάμεσα στις λεύκες. 

Δεν έχει τέλος ο χρόνος, ούτε η χαρά.
Οι ανταύγειες στα σύννεφα μαρτυρούν το ατελεύτητο.
Κάθε φορά που βασιλεύει ο ήλιος
και της αγιότητας το χέρι πορφυρώνει το νερό,
δελφίνια συνοδεύουν στο ταξίδι την αθωότητα.
Τέσσερις και μισή τα ξημερώματα.
Ξυπνούν τα ρόδα από τον έρωτα τον θεϊκό.
Του Αγίου Πορφυρίου.
Το χέρι αναζητά αχτίδες πάνω στο χαρτί.
Της καρδιάς η εξομολόγηση και η στοργή η πατρική,
περίπατος στον ουρανό κάτω από τα χρυσά φύλλα της γαλήνης.
 

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Στον Άγιο Φίλιππο από τις Ανταύγειες της Χάρης

Πράσινο του κυπαρισσιού βαθύ στη θύρα και η βουκαμβίλια της υπομονής .
Οι μέριμνές μας, βρεγμένα καλντερίμια που αποζητούν τον ήλιο .
Πλάι στων στιγμών μας τον σταθμό το μονοπάτι με τα πεσμένα κίτρινα φύλλα,
η διαδρομή μας από την αγωνία στη χαρά .
Θα κυλήσει ρόδι ώριμο ο χρόνος,
θα μάθουμε τα άφθαρτα να αναζητούμε
σαν βότσαλα πολύχρωμα κάτω από τη θάλασσα .
Του κόσμου η σοφία στέκεται έξω και περιμένει
της φτελιάς το λυγισμένο το κλαδί .
Ίσως και λίγη θλίψη,
να αισθανθούμε επιτέλους της καρδιάς τον πλατυσμό.

Πανσέδες στον περίβολο και το χρυσό φως των κεριών.
Η εικόνα μυρωμένη από τις σταγόνες της βροχής .
Στον Άγιο Φίλιππο τα φώτα της γιορτής εισοδεύουν της ζωής τη γέννηση .
Το μπλε οπάλινο κανδήλι φεγγοβολεί εσωτερικά,
μικρό χειμωνιάτικο γιασεμί .
Να αναπαυθεί η ψυχή στης προσευχής τις λέξεις,
νούφαρο λευκό πάνω στης αιωνιότητας τη λίμνη .
Στου Νοεμβρίου το μεσώριο γιορτή της άκτιστης αγάπης .
Στην πλατεία που λούζει τώρα ο ήλιος αντηχούν γέλια παιδικά
και της καρδιάς η σοφία ανάμεσα στα κλαδιά τα νοτισμένα
μετριέται με αθώα τιτιβίσματα .

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Νοέμβριος από την επερχόμενη ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Νοέμβριος.
Στη λίμνη της καρδιάς καθρεφτισμένο χάλκινο κλαδί .
Τώρα που μάθαμε να αντλούμε δύναμη από το αντίξοο,
δεν μας κουράζει η διαδρομή .
Κάθε μας άρνηση κι ένας σταθμός
να ξαποστάσουνε πουλιά πάνω στη θάλασσά μας .
Θα περιμένουμε λοιπόν .
Στο τέλος η αγάπη, ανάργυρη και άδολη,
βαθιά ιαματική,
την πλάση κι εμάς θα κατακλύσει .
Το δώρο μας, αυτό που κάποτε δεν εκτιμήσαμε,
η ίδια η ζωή .
Τρία γράμματα κι ένα άυλο βλέμμα .
Ήλιος .
Υποχωρεί της θλίψης το παγωμένο πέπλο,
σκιρτά από θέρμη του μυαλού το βαθυπράσινο δάσος .
Τα απαραίτητα, λίγα, αλλά ουσιαστικά .
Ρόδα, μύρα και δάκρυα για να ατενίσουμε τη ζώνη της ελπίδας
Αρκούν δύο μάτια απλά και διάφανα να καταργούν τις αποστάσεις .
Γαλάζιες οι αχτίδες πάνω στους χρυσαφένιους τοίχους .
Νησιά αναδύονται μέσα από το φως .
Τώρα που τον ορίζοντα αγγίζουμε,
λευκά πουλιά μας δωρίζουν μ΄ένα πέταγμα
τη στοργή των αγγέλων .

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Σκέπη από τις Ανταύγειες της Χάρης

Σιωπή που ευωδιάζει, ο λεπτός ήχος της βροχής .
Λάμπουν απρόσμενα οι γαζίες.
Τα πεύκα πάνω από το παγκάκι,
της νοσταλγίας στίλβοντα σμαράγδια .
Μέσα από τα σύννεφα οι ακτίνες,
χρυσά ποτάμια,
ξεχύνονται πάνω στης θάλασσας το γκρίζο .
Πού είναι τα άφθαρτα τα δάκρυα να μας σώσουν ;
Πότε θα γίνουμε διάφανα πουλιά,
που παίζουν με τον ήλιο ;
Είναι μεγάλο το ταξίδι και επαχθείς οι όροι.
Αξίζει όμως να διανύσουμε όλες τις αποστάσεις ,
εκείνο το παιδί με το χαμόγελο να βρούμε,
με το άπλετο φως μέσα στην καρδιά .
Υπάρχει πάντα ο καιρός να γεννηθεί το κάθε τι κάτω από τον ανοιχτό ουρανό .

Κι όταν θα τρεμοπαίξει πλάι στον γλυκασμό ήρεμα η φλόγα,
τότε η χάρη με δόξα θα εισοδεύσει ,
ολόφωτο μαφόριο απλωμένο .
Στο βάθος του ορίζοντα παρά τα λάθη,
ευτυχήσαμε να βρούμε μία σκέπη τρυφερή,
τον πόνο στη ζωή μας να καλύψει .
Απλά χρειάζεται στο τέλος πολλή αγάπη
για να λάμψει βασιλικά η νύχτα χάρη στη Μητέρα
                              ανάμεσα σε κρίνα και σε άστρα .


Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ηλιαχτίδες από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Του φθινοπώρου τα φανάρια σιωπηλά,
ένα βλέμμα διαφορετικό, βαθύ και απόκοσμο περιμένουν για να φέξουν .
Και αν στου μάταιου την τύρβη εγκλωβιστήκαμε,
κι αν φαίνεται από μέσα η θύρα σκοτεινή,
ανοίγεται πάντα στο τέλος μπροστά μας βαθυγάλαζο το πέλαγος .
Να φύγουμε από το μάταιο,
όσο δάκρυ κι αν χρειασθεί,
να λάμψει πάνω στους ώμους ο ήλιος,
μία λύτρωση από τον ζυγό του εφήμερου .

Στα βήματά μας ουράνια τόξα,
το μονοπάτι ολόφωτο για τη μητρική αγκαλιά .
Σήμερα που είναι γιορτή
διάχρυσος υπαινιγμός .
Το φως πάντα φως γεννά,
το φως δεν έχει τέλος .
Στον Άγιο Συμεών πάνω στα χρυσάνθεμα
συνάζονται γαλήνια οι ηλιαχτίδες .

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Πεταλούδα ( στην Αγία Πελαγία ), από την επερχόμενη ποιητική συλλογή " Ανταύγειες της Χάρης "

Νύχτα βαθιά στο δάσος της σιωπής .
Θα λάμψουν όμως πάλι τα πεύκα, χρυσές λαμπάδες,
όταν θα κελαρύσει της προσευχής το κρύσταλλο .
Κι αν το γεράνι μένει πορφυρό μέσα στον πηλό,
κι αν είναι το μαξιλάρι πέτρα,
βρίσκει η ξενιτεία στήριγμα πάνω στον τοίχο τον γαλάζιο .
Εκεί, στην Αγία Πελαγία,
που έχει το όνειρο το παιδικό ρόδα και άστρα
για να χτισθούν οι εκκλησίες .
Εκεί, μετά το πέρας των δακρύων
βρίσκει η ζωή τη μόνη της αλήθεια
και το όραμα το θαύμα .
Μετά τη θλίψη η ευγνωμοσύνη μας, μία ανάβαση γονατιστή,
ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα .

Κόκκινο κεχριμπάρι στα καντήλια,
λευκά τα περιστέρια στις κολόνες .
''Πατέρα, είναι όμορφος ο κόσμος που ονειρεύτηκα παιδί,
πολύ πιο όμορφος όμως αυτός, που βρήκα .''
Αρκεί που σταματά ο πόνος και η εικόνα ιριδίζει από χάρη .

Εκεί, στον ασπασμό,
μία πεταλούδα ξεπροβάλλει από τον θρόνο της Κυρίας των Αγγέλων .

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Σταυρός ( στου Σεπτεμβρίου τις εκβολές ), από τις Ανταύγειες της Χάρης

Στου Σεπτεμβρίου τις εκβολές η μητρική φανέρωση και μία θάλασσα στοργή .
Κρίνα λευκά στους πολυελαίους, ιριδισμοί στα κρύσταλλα .
Χρειάζεται να ενδυθεί η οδύνη του σμαραγδιού το φως,
να αναδίδει η πληγή μας άρωμα βασιλικού,
πράσινο, δοξαστικό .
Μόνο έτσι θα γλυκαθούν της ζωής τα ύδατα τα πικρά .
Σταυρός να γίνει η αγάπη, μετά το δάκρυ να ανθίσει το χαμόγελο,
κυκλάμινο βυσσινί κάτω απ΄τη βροχή .
Κι αν κάποτε φαίνεται ότι φυλλορροούν οι ελπίδες στις πλατείες,
πάντα θα φέγγουν την ανατολή υπέρλαμπρα της θυσίας τα χρώματα .
Ο νους βαθιά μέσα στην καρδιά και το φθινόπωρο, χρυσό .
Κοίτα λοιπόν .
Κέδροι και κυπαρίσσια στον δρόμο μας τον σιωπηλό .
Κοράλλια πλέκει ήσυχα ο ήλιος ανάμεσα στα πεύκα .