Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Aνάσταση και ροδοπέταλα, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Βαθύ εσπέρας και γύρω από τα δέντρα σιωπηλή η μοναξιά.
Όταν, περιδεείς, μύρα θα φέρουμε για να θρηνήσουμε τον παλιό μας εαυτό,
να μην ξεχάσουμε να συναχθούμε αθόρυβα,
μικρά πουλιά που αδημονούν για της ημέρας το φέγγος.
Κι όταν το μήνυμα ακούσουμε, 
φόβος να μην υπάρξει,
μόνο δροσιά χαράς πάνω στις ακακίες.
Μπορεί ο λίθος να είναι τόσο βαρύς, ώστε να φράζει την καρδιά,
υπάρχει όμως του λευκού η λαμπρότητα, 
επαγγελία αστράπτουσα,
πως χρίσθηκε στον τάφο η απουσία σε παρουσία αιώνια.
Καιρός λοιπόν να ξεπροβάλλουν άνθη πάνω στα νερά,
πυρσοί να ανάψουν για να φωτίσουνε τη νύχτα.
Γιατί πληρώθηκαν τα λύτρα 
και η θάλασσα αγιάσθηκε κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού.
Ρίχνει ανταύγειες χρυσές η ανατολή μες στου μυαλού τις κοίτες,
σπάνε τα κλείθρα, ανοίγονται διάπλατα οι θύρες.
Και το βράδυ που η αγάπη γίνεται θυσία,
ραίνουν τους τοίχους ποτάμια από φως ανέσπερο.
Να συνεχίσουμε επομένως τη διάβαση από τον ασέληνο βυθό
στων αστεριών τη φωταψία.
Γαλάζια σύννεφα γύρω από το φεγγάρι 
και η αυγή μπροστά στον λίθο πάντα μυστική.
Έχω ανάγκη, όπως κι εσύ, αυτό το χέρι να κρατηθώ την Κυριακή,
μικρό αηδόνι στο κλαδί της ασημένιας λεύκας.
Ανάσταση και ροδοπέταλα στη λίμνη της ψυχής.
Τα οθόνια μόνα και δώρο της Ζωής η ουράνια αγκαλιά,
για να μπορούν τα περιστέρια μετά από κάθε καταιγίδα
να ανάβουνε δοξαστικά τα αστέρια.

Χριστός Ανέστη σε όλους με υγεία και αγάπη!

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Νυμφώνας, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Γαλάζια θάλασσα απέραντη .
Στο βάθος του ορίζοντα περίλαμπρος νυμφώνας περιμένει .
Κι αν δεν μπορέσαμε να γίνουμε σαν τα χελιδόνια,
κι αν αποτύχαμε να καθρεφτίσουμε φτερούγες πάνω στα διάφανα νερά,
έστω κι αργά σμιλέψαμε τον χρόνο,
αφού αγαπήσαμε το φως .
Την ενδεκάτη το τάλαντο το κρυμμένο ανασύραμε .
Μικρά παιδιά πορευθήκαμε με φλόγες ρόδινες στα χέρια,
πύρινους υάκινθους του Απρίλη .
Στην παρειά γλιστρά πλέον αθόρυβα το δάκρυ,
δροσοσταλίδα πάνω στης αυγής τα φύλλα .
Λύσαμε των μαλλιών τις πλεξίδες για να σπογγίσουμε το μύρο,
που στάξαμε στα άχραντα πόδια της Αγάπης .
Κι αν δεν γνωρίσαμε Γεθσημανή,
μετά της άρνησης το σφάλμα επιστρέψαμε .
Στο υπερώο μείναμε να δρέψουμε ηλιαχτίδες .
Γι΄αυτό τώρα που απλώνονται μενεξεδένια σύννεφα της νύχτας,
δεν θα δειλιάσουμε .
Στην άκρη του ορίζοντα ανάβουν φώτα νυφικά κι ανέσπερα .
Ρόδα και υάκινθοι στο πέλαγος
και ο ουρανός, Αναστημένη αγκαλιά,
που στοργικά αντιφεγγίζει φτερουγίσματα .

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Αυγές ( Παντοχαρά ) από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Φως λεπτό, χρυσογάλαζο .
Οι φρέζιες, άστρα σπινθηροβόλα πάνω στο εκτύπωμα της Αιώνιας Μητέρας .
Τώρα που έγιναν τα δάκρυα θάλασσες,
δεν θα αναβάλουμε τη διαδρομή .
Κι αν χρειαστεί οδυνηρά να πορευτούμε μέσα στη σιωπή,
θα μας δοθεί η δωρεά .
Κάτω από της ζωής τον ήλιο θα φτάσουμε
να δρέψουμε τα στάχυα .
Γλυκό ψωμί το μοίρασμα
και η ελπίδα μέσα στην ανέχεια,
γεράνι στο γαλάζιο παράθυρο .
Στα χέρια τα χοϊκά της ένδειας, πλούτος οι λέξεις.
φέγγουν σαν κεχριμπάρια του ουρανού .
Τον κόσμο αυτόν θα σώσει η αέναη ομορφιά .
Των πάντων η ατελεύτητη χαρά.
Ιστία που αστράφτουν στον ολόφωτο ορίζοντα.
Κι εμείς από το ακρωτήρι της αγάπης να ατενίζουμε
με μάτια ανοιχτά στο θαύμα.
Θα παραμείνουμε, Μητέρα.
Να λαμπρυνθούμε από εκείνες τις αυγές,
που σίγουρα θα ζήσουμε .

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Καινούριος χρόνος ( στον Άγιο Βασίλειο ), από τις Ανταύγειες της Χάρης

Καινούριος χρόνος .
Άλλη μία ευκαιρία για να λουστείς με φως .
Χρειάζεται βέβαια κάποιες φορές να περιτμηθεί η φθαρτότητα 
με των δακρύων την ηδύτητα .
Όταν όμως ανατείλει ο ήλιος, 
θα φτερουγίσει άσπρο περιστέρι, παρακλητικό .
Λόγια μελίρρυτα θα στάξουν
για να πετάξει ο νους σε ύψη απροσμέτρητα .
Στον Άγιο Βασίλειο σελήνη το ασήμι
και της ελεημοσύνης τα αστέρια άνθη λευκά .
Στις πλατείες χαμόγελα και χειραψίες των ρόδων .
Ευτυχισμένο το νέο έτος .
Στον ουρανό σήμερα σκορπίζει η άκτιστη αγάπη χελιδόνια .

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Νύχτα Χριστουγέννων

Νύχτα και προσμονή στου Δεκεμβρίου τις ακρώρειες. 
Μικρά πουλιά σκορπούν αστέρια στα κλαδιά .
Χρειάστηκαν αιώνες οδύνης για να προβάλλει η αυγή. 
Είναι όμως αυτή η νύχτα διάφανη και πληρωτική,
η ευκαιρία να ενδυθεί το χώμα μας τις ανταύγειες του ουρανού. 
Κι αν φαίνεται βαθύς ο χειμώνας της ζωής,
είναι αναπότρεπτη της επαγγελίας η εκπλήρωση.
Τα χελιδόνια θα φτερουγίσουν ξανά στον ήλιο,
αφού η μητρότητα συγκατανεύει με τη στοργή της θάλασσας.
Παρά τα εμπόδια θα πλημμυρίσουν από φως του χρόνου οι καμάρες.
Χωρήθηκε τόσο γλυκά το αχώρητο.
Και αν νομίζουμε πως τα δώρα μας στο υπερούσιο είναι φτωχικά,
λάμπουν τόσο πολύτιμα.
Αρκεί ένα δάκρυ χρυσό της αθωότητας .
Η γέννηση της αγάπης, μυστήριο ατελεύτητο.

Νύχτα λοιπόν και προσμονή.
Ένα περιστέρι περιμένει να φωλιάσει στα κλαδιά.
Σκέπη του εκείνο το αστέρι.
Στη μητρική αγκαλιά ευωδιάζουν κρίνα της ελπίδας.
Κι εμείς, στο τέλος του εμπονου αγώνα
να αχτιδίσει το σπήλαιο της καρδιάς.
Χριστούγεννα.
Φεγγοβολούν σαν πύρινα τριαντάφυλλα
τα σπάργανα της ουράνιας τρυφερότητας. 


από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης 

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Αηδόνι από τις Ανταύγειες της Χάρης

Νύχτα πλημμυρισμένη από φως. 
Του κεριού η φλόγα τόσο βαθιά, όσο η ζωή. 
Ποτάμι η ησυχία, που απαλά στον νου κελαρύζει. 
Είναι η ολόψυχη αγάπη, της αυγής η μουσική,
μοναχικό αηδόνι ανάμεσα στις λεύκες. 

Δεν έχει τέλος ο χρόνος, ούτε η χαρά.
Οι ανταύγειες στα σύννεφα μαρτυρούν το ατελεύτητο.
Κάθε φορά που βασιλεύει ο ήλιος
και της αγιότητας το χέρι πορφυρώνει το νερό,
δελφίνια συνοδεύουν στο ταξίδι την αθωότητα.
Τέσσερις και μισή τα ξημερώματα.
Ξυπνούν τα ρόδα από τον έρωτα τον θεϊκό.
Του Αγίου Πορφυρίου.
Το χέρι αναζητά αχτίδες πάνω στο χαρτί.
Της καρδιάς η εξομολόγηση και η στοργή η πατρική,
περίπατος στον ουρανό κάτω από τα χρυσά φύλλα της γαλήνης.
 

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Στον Άγιο Φίλιππο από τις Ανταύγειες της Χάρης

Πράσινο του κυπαρισσιού βαθύ στη θύρα και η βουκαμβίλια της υπομονής .
Οι μέριμνές μας, βρεγμένα καλντερίμια που αποζητούν τον ήλιο .
Πλάι στων στιγμών μας τον σταθμό το μονοπάτι με τα πεσμένα κίτρινα φύλλα,
η διαδρομή μας από την αγωνία στη χαρά .
Θα κυλήσει ρόδι ώριμο ο χρόνος,
θα μάθουμε τα άφθαρτα να αναζητούμε
σαν βότσαλα πολύχρωμα κάτω από τη θάλασσα .
Του κόσμου η σοφία στέκεται έξω και περιμένει
της φτελιάς το λυγισμένο το κλαδί .
Ίσως και λίγη θλίψη,
να αισθανθούμε επιτέλους της καρδιάς τον πλατυσμό.

Πανσέδες στον περίβολο και το χρυσό φως των κεριών.
Η εικόνα μυρωμένη από τις σταγόνες της βροχής .
Στον Άγιο Φίλιππο τα φώτα της γιορτής εισοδεύουν της ζωής τη γέννηση .
Το μπλε οπάλινο κανδήλι φεγγοβολεί εσωτερικά,
μικρό χειμωνιάτικο γιασεμί .
Να αναπαυθεί η ψυχή στης προσευχής τις λέξεις,
νούφαρο λευκό πάνω στης αιωνιότητας τη λίμνη .
Στου Νοεμβρίου το μεσώριο γιορτή της άκτιστης αγάπης .
Στην πλατεία που λούζει τώρα ο ήλιος αντηχούν γέλια παιδικά
και της καρδιάς η σοφία ανάμεσα στα κλαδιά τα νοτισμένα
μετριέται με αθώα τιτιβίσματα .