Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ηλιαχτίδες από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Του φθινοπώρου τα φανάρια σιωπηλά,
ένα βλέμμα διαφορετικό, βαθύ και απόκοσμο περιμένουν για να φέξουν .
Και αν στου μάταιου την τύρβη εγκλωβιστήκαμε,
κι αν φαίνεται από μέσα η θύρα σκοτεινή,
ανοίγεται πάντα στο τέλος μπροστά μας βαθυγάλαζο το πέλαγος .
Να φύγουμε από το μάταιο,
όσο δάκρυ κι αν χρειασθεί,
να λάμψει πάνω στους ώμους ο ήλιος,
μία λύτρωση από τον ζυγό του εφήμερου .

Στα βήματά μας ουράνια τόξα,
το μονοπάτι ολόφωτο για τη μητρική αγκαλιά .
Σήμερα που είναι γιορτή
διάχρυσος υπαινιγμός .
Το φως πάντα φως γεννά,
το φως δεν έχει τέλος .
Στον Άγιο Συμεών πάνω στα χρυσάνθεμα
συνάζονται γαλήνια οι ηλιαχτίδες .

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Πεταλούδα ( στην Αγία Πελαγία ), από την επερχόμενη ποιητική συλλογή " Ανταύγειες της Χάρης "

Νύχτα βαθιά στο δάσος της σιωπής .
Θα λάμψουν όμως πάλι τα πεύκα, χρυσές λαμπάδες,
όταν θα κελαρύσει της προσευχής το κρύσταλλο .
Κι αν το γεράνι μένει πορφυρό μέσα στον πηλό,
κι αν είναι το μαξιλάρι πέτρα,
βρίσκει η ξενιτεία στήριγμα πάνω στον τοίχο τον γαλάζιο .
Εκεί, στην Αγία Πελαγία,
που έχει το όνειρο το παιδικό ρόδα και άστρα
για να χτισθούν οι εκκλησίες .
Εκεί, μετά το πέρας των δακρύων
βρίσκει η ζωή τη μόνη της αλήθεια
και το όραμα το θαύμα .
Μετά τη θλίψη η ευγνωμοσύνη μας, μία ανάβαση γονατιστή,
ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα .

Κόκκινο κεχριμπάρι στα καντήλια,
λευκά τα περιστέρια στις κολόνες .
''Πατέρα, είναι όμορφος ο κόσμος που ονειρεύτηκα παιδί,
πολύ πιο όμορφος όμως αυτός, που βρήκα .''
Αρκεί που σταματά ο πόνος και η εικόνα ιριδίζει από χάρη .

Εκεί, στον ασπασμό,
μία πεταλούδα ξεπροβάλλει από τον θρόνο της Κυρίας των Αγγέλων .

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Σταυρός ( στου Σεπτεμβρίου τις εκβολές ), από τις Ανταύγειες της Χάρης

Στου Σεπτεμβρίου τις εκβολές η μητρική φανέρωση και μία θάλασσα στοργή .
Κρίνα λευκά στους πολυελαίους, ιριδισμοί στα κρύσταλλα .
Χρειάζεται να ενδυθεί η οδύνη του σμαραγδιού το φως,
να αναδίδει η πληγή μας άρωμα βασιλικού,
πράσινο, δοξαστικό .
Μόνο έτσι θα γλυκαθούν της ζωής τα ύδατα τα πικρά .
Σταυρός να γίνει η αγάπη, μετά το δάκρυ να ανθίσει το χαμόγελο,
κυκλάμινο βυσσινί κάτω απ΄τη βροχή .
Κι αν κάποτε φαίνεται ότι φυλλορροούν οι ελπίδες στις πλατείες,
πάντα θα φέγγουν την ανατολή υπέρλαμπρα της θυσίας τα χρώματα .
Ο νους βαθιά μέσα στην καρδιά και το φθινόπωρο, χρυσό .
Κοίτα λοιπόν .
Κέδροι και κυπαρίσσια στον δρόμο μας τον σιωπηλό .
Κοράλλια πλέκει ήσυχα ο ήλιος ανάμεσα στα πεύκα .

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Κοίμηση τον Αύγουστο από τις Ανταύγειες της Χάρης

Αλλάζει ο καιρός και τα σύννεφα αρχίζουν να μας στερούνε τη στοργή. 
Πολλοί οι στεναγμοί, μα άπειρα τα κρόσσια της στολής. 
Μαρία, στις λίθινες στιγμές το όνομά Σου,
ανταύγεια ουρανόχυτη.
Διάδημα της αυγής,
που μόνο Εσύ την ακηδία μπορείς να εξοβελίζεις,
πράϋνε με το βλέμμα του τοπίου την τραχύτητα.
Γιατί στα μονοπάτια μας ορθώνεται σε βράχους το φθαρτό .
Τύλιξε με αγάπη την καρδιά,
όταν απελπισμένοι διασχίζουμε τις έρημες πλατείες.
Παντάνασσα, γέφυρα πάγχρυση ανάμεσα στις ακακίες,
φανέρωσε πάλι τον αυγερινό,
που κρύψαμε κάτω από των παθών τα φυλλώματα.
Έχουμε ανάγκη από μύρα για του νου τον δροσισμό .
Η προσφορά, δάκρυα πλεγμένα σε ρίζες,
χρυσάνθεμα ολόφωτα στα πόδια της Βασίλισσας.
Μαρία, ρόδο τρισήλιο,
το άρωμά Σου επιτείνει της εξύμνησης τον πόθο
παρά την ανάξια θνητότητα.
Έσβησε πια ο φόβος,
πράσινα κρύσταλλα σκορπούν οι φάροι στο βάθος του ορίζοντα.
Μένει να καθρεφτίζεται στη θάλασσα μία Κοίμηση σωτήρια τον Αύγουστο
και η αγάπη μου για Εσένα,
Μαρία,
άστρο της άφεσης γαλάζιο,
που ξέρεις να πλάθεις σε ήλιους τις πληγές μας.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Αγίων Πάντων, από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης .

Ποια φωνή να αρθρώσουν τα σύννεφα της προσμονής,
όταν τα περιστέρια δεν διασχίζουν τον αιθέρα;
O δρόμος του ουρανού, σπαρμένος από σήματα και φως,
ρόδα απαλά ριγμένα στην πορεία της αγιότητας.
όλα αυτά, που ανάγκη έχω για να λυτρωθώ από τους ίσκιους.
Υπομονή.
Μέσα στο φως αρχίζει της ελπίδας η απαρίθμηση .
Κάρα αιωνόβια της χαράς,
που το μαρτύριο καταυγάζει ,
της νήψης δάκρυα,
γρήγορα λίμνη διάφανη να στάξουν στην καρδιά,
τρία χρυσάνθεμα σε δύο πληγές επάνω στην πλευρά,
σταυρό από αστέρια,
του Νοεμβρίου το νέκταρ,
δύο μάτια ήλιοι,
στο σβήσιμο του χρόνου να ιαθεί η τυφλότητα,
της μετανοίας η Μαρία κι ένας μανδύας τρίχινος
να λούζει με ανταύγειες πνεύματος το σώμα.
Της άφεσης ο οβολός, κωνσταντινάτο χρυσό ανάμεσα στα δάχτυλα,
το μέλι στης ερημικές αλέες του μυαλού
και της σοφίας το κρίνο το ασκητικό,
ουράνια εφύμνια του Αυγούστου στης χάρης το φανέρωμα .
Ξημερώματα Αγίων Πάντων .
Τα φύλλα της μανόλιας γυαλίζουν στο φεγγάρι .
Του Ιουλίου η μηλωτή, πάντοτε παρούσα .
Μαζί και η προστασία του πέπλου,
ξέρει την καίρια στιγμή της νύχτας να φωτίζει την αλήθεια .
Τόσα άνθη .
Να μου θυμίζουν πως στα βράδια του κόσμου
χρειάζομαι κυρίως τον Ένα,
που θα μου πυρπολήσει τα αγκάθια .

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ανάληψη, από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Γαλάζια τα άνθη κάτω από του ήλιου τις ανταύγειες. 
Στον ουρανό η ζωή με διάχρυσα ανοιχτά βημόθυρα. 
Κρούεται η θύρα και η ειρήνη στέκεται έκλαμπρη,
λευκό κυκλάμινο στης καρδιάς το μέσον. 
Οι φόβοι σκορπισμένοι,
σύννεφα που τα σκέπασαν χελιδονιών φτερούγες.
Τώρα που καταλάβαμε πώς βηματίζει ο χρόνος
και μείναμε μόνοι συντροφιά με τη βαθιά αλήθεια,
θα βρούμε διέξοδο το χώμα μας
τον ουρανό να καθρεφτίσει.
Αρκεί το ράκος μας να εμπιστευθούμε
για να αγκαλιάσει τις πληγές βασιλική πορφύρα.

Σε μία γωνιά του δρόμου δύο κερασιές ανθίζουν.
Της σάρκας τα ιμάτια ερυθρά.
Γιατί και η αγάπη αν λαβωθεί,
θα έρθει το φως, πνεύμα λεπτό,
χρυσή κλωστή πάνω στους ελαιώνες.
Μόλις από τον εαυτό εκδημήσουμε,
στο βάθος της θάλασσας ανάβουν τα σμαράγδια τους οι φάροι.
Δεν έχει νόημα η ανάσταση δίχως ανάληψη .
Θαύμα η αφθαρσία ατελεύτητο.
Μπροστά μας νεφέλη ολόφωτη.
Λάμπει η αυγή στο στερέωμα με όλα της τα χρώματα. 

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Στη μέση της εορτής από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Εκεί, στη μέση της εορτής,
που ανοίγονται οι περγαμηνές κι ευωδιάζουν τα άρρητα,
ο διάλογος κάτω από τον ήλιο θα γίνει προσευχή.
Την έκτη ώρα, όταν θα πλημμυρίσουν από χρυσάφι της ελιάς τα φύλλα,
η γυναικεία φύση θα ψηλαφήσει το απέραντο, 
θα διαλυθούν τα έσοπτρα.
Ο αέρας τώρα πια λεπτός.
Χρύσισαν όμορφα τα στάχυα.
Ήρθε καιρός από το φρέαρ γλυκό νερό να αντληθεί.
Μία συνάντηση η αφορμή,
πηγή παράδοξη και φωτεινή να αναβλύσει.
Δεν έχει τόπο το ασώματο.
Δύο φτερούγες μόνο λευκού πουλιού για να απλωθεί παντού
η χρυσαύγεια της αγάπης.
Τώρα λοιπόν που έσβησε η δίψα,
φεγγοβολούν ξανά τα αστέρια χάρη στη μετάνοια.
Και η θάλασσα της καρδιάς η απύθμενη φωτίζεται γαλάζια
με πνεύμα και με αλήθεια.