Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Σταυρός ( στου Σεπτεμβρίου τις εκβολές ), από τις Ανταύγειες της Χάρης

Στου Σεπτεμβρίου τις εκβολές η μητρική φανέρωση και μία θάλασσα στοργή .
Κρίνα λευκά στους πολυελαίους, ιριδισμοί στα κρύσταλλα .
Χρειάζεται να ενδυθεί η οδύνη του σμαραγδιού το φως,
να αναδίδει η πληγή μας άρωμα βασιλικού,
πράσινο, δοξαστικό .
Μόνο έτσι θα γλυκαθούν της ζωής τα ύδατα τα πικρά .
Σταυρός να γίνει η αγάπη, μετά το δάκρυ να ανθίσει το χαμόγελο,
κυκλάμινο βυσσινί κάτω απ΄τη βροχή .
Κι αν κάποτε φαίνεται ότι φυλλορροούν οι ελπίδες στις πλατείες,
πάντα θα φέγγουν την ανατολή υπέρλαμπρα της θυσίας τα χρώματα .
Ο νους βαθιά μέσα στην καρδιά και το φθινόπωρο, χρυσό .
Κοίτα λοιπόν .
Κέδροι και κυπαρίσσια στον δρόμο μας τον σιωπηλό .
Κοράλλια πλέκει ήσυχα ο ήλιος ανάμεσα στα πεύκα .

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Κοίμηση τον Αύγουστο από τις Ανταύγειες της Χάρης

Αλλάζει ο καιρός και τα σύννεφα αρχίζουν να μας στερούνε τη στοργή. 
Πολλοί οι στεναγμοί, μα άπειρα τα κρόσσια της στολής. 
Μαρία, στις λίθινες στιγμές το όνομά Σου,
ανταύγεια ουρανόχυτη.
Διάδημα της αυγής,
που μόνο Εσύ την ακηδία μπορείς να εξοβελίζεις,
πράϋνε με το βλέμμα του τοπίου την τραχύτητα.
Γιατί στα μονοπάτια μας ορθώνεται σε βράχους το φθαρτό .
Τύλιξε με αγάπη την καρδιά,
όταν απελπισμένοι διασχίζουμε τις έρημες πλατείες.
Παντάνασσα, γέφυρα πάγχρυση ανάμεσα στις ακακίες,
φανέρωσε πάλι τον αυγερινό,
που κρύψαμε κάτω από των παθών τα φυλλώματα.
Έχουμε ανάγκη από μύρα για του νου τον δροσισμό .
Η προσφορά, δάκρυα πλεγμένα σε ρίζες,
χρυσάνθεμα ολόφωτα στα πόδια της Βασίλισσας.
Μαρία, ρόδο τρισήλιο,
το άρωμά Σου επιτείνει της εξύμνησης τον πόθο
παρά την ανάξια θνητότητα.
Έσβησε πια ο φόβος,
πράσινα κρύσταλλα σκορπούν οι φάροι στο βάθος του ορίζοντα.
Μένει να καθρεφτίζεται στη θάλασσα μία Κοίμηση σωτήρια τον Αύγουστο
και η αγάπη μου για Εσένα,
Μαρία,
άστρο της άφεσης γαλάζιο,
που ξέρεις να πλάθεις σε ήλιους τις πληγές μας.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Αγίων Πάντων, από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης .

Ποια φωνή να αρθρώσουν τα σύννεφα της προσμονής,
όταν τα περιστέρια δεν διασχίζουν τον αιθέρα;
O δρόμος του ουρανού, σπαρμένος από σήματα και φως,
ρόδα απαλά ριγμένα στην πορεία της αγιότητας.
όλα αυτά, που ανάγκη έχω για να λυτρωθώ από τους ίσκιους.
Υπομονή.
Μέσα στο φως αρχίζει της ελπίδας η απαρίθμηση .
Κάρα αιωνόβια της χαράς,
που το μαρτύριο καταυγάζει ,
της νήψης δάκρυα,
γρήγορα λίμνη διάφανη να στάξουν στην καρδιά,
τρία χρυσάνθεμα σε δύο πληγές επάνω στην πλευρά,
σταυρό από αστέρια,
του Νοεμβρίου το νέκταρ,
δύο μάτια ήλιοι,
στο σβήσιμο του χρόνου να ιαθεί η τυφλότητα,
της μετανοίας η Μαρία κι ένας μανδύας τρίχινος
να λούζει με ανταύγειες πνεύματος το σώμα.
Της άφεσης ο οβολός, κωνσταντινάτο χρυσό ανάμεσα στα δάχτυλα,
το μέλι στης ερημικές αλέες του μυαλού
και της σοφίας το κρίνο το ασκητικό,
ουράνια εφύμνια του Αυγούστου στης χάρης το φανέρωμα .
Ξημερώματα Αγίων Πάντων .
Τα φύλλα της μανόλιας γυαλίζουν στο φεγγάρι .
Του Ιουλίου η μηλωτή, πάντοτε παρούσα .
Μαζί και η προστασία του πέπλου,
ξέρει την καίρια στιγμή της νύχτας να φωτίζει την αλήθεια .
Τόσα άνθη .
Να μου θυμίζουν πως στα βράδια του κόσμου
χρειάζομαι κυρίως τον Ένα,
που θα μου πυρπολήσει τα αγκάθια .

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ανάληψη, από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Γαλάζια τα άνθη κάτω από του ήλιου τις ανταύγειες. 
Στον ουρανό η ζωή με διάχρυσα ανοιχτά βημόθυρα. 
Κρούεται η θύρα και η ειρήνη στέκεται έκλαμπρη,
λευκό κυκλάμινο στης καρδιάς το μέσον. 
Οι φόβοι σκορπισμένοι,
σύννεφα που τα σκέπασαν χελιδονιών φτερούγες.
Τώρα που καταλάβαμε πώς βηματίζει ο χρόνος
και μείναμε μόνοι συντροφιά με τη βαθιά αλήθεια,
θα βρούμε διέξοδο το χώμα μας
τον ουρανό να καθρεφτίσει.
Αρκεί το ράκος μας να εμπιστευθούμε
για να αγκαλιάσει τις πληγές βασιλική πορφύρα.

Σε μία γωνιά του δρόμου δύο κερασιές ανθίζουν.
Της σάρκας τα ιμάτια ερυθρά.
Γιατί και η αγάπη αν λαβωθεί,
θα έρθει το φως, πνεύμα λεπτό,
χρυσή κλωστή πάνω στους ελαιώνες.
Μόλις από τον εαυτό εκδημήσουμε,
στο βάθος της θάλασσας ανάβουν τα σμαράγδια τους οι φάροι.
Δεν έχει νόημα η ανάσταση δίχως ανάληψη .
Θαύμα η αφθαρσία ατελεύτητο.
Μπροστά μας νεφέλη ολόφωτη.
Λάμπει η αυγή στο στερέωμα με όλα της τα χρώματα. 

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Στη μέση της εορτής από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Εκεί, στη μέση της εορτής,
που ανοίγονται οι περγαμηνές κι ευωδιάζουν τα άρρητα,
ο διάλογος κάτω από τον ήλιο θα γίνει προσευχή.
Την έκτη ώρα, όταν θα πλημμυρίσουν από χρυσάφι της ελιάς τα φύλλα,
η γυναικεία φύση θα ψηλαφήσει το απέραντο, 
θα διαλυθούν τα έσοπτρα.
Ο αέρας τώρα πια λεπτός.
Χρύσισαν όμορφα τα στάχυα.
Ήρθε καιρός από το φρέαρ γλυκό νερό να αντληθεί.
Μία συνάντηση η αφορμή,
πηγή παράδοξη και φωτεινή να αναβλύσει.
Δεν έχει τόπο το ασώματο.
Δύο φτερούγες μόνο λευκού πουλιού για να απλωθεί παντού
η χρυσαύγεια της αγάπης.
Τώρα λοιπόν που έσβησε η δίψα,
φεγγοβολούν ξανά τα αστέρια χάρη στη μετάνοια.
Και η θάλασσα της καρδιάς η απύθμενη φωτίζεται γαλάζια
με πνεύμα και με αλήθεια.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Ευγνωμοσύνη ακάθιστη από τις Ανταύγειες της Χάρης

Σιωπούν τα κρίνα και η νεφέλη Σου η διάφωτη
ήρθε και πάλι στην καρδιά για την αγάπη να μιλήσει .
Αύρα γλυκιά του πρωινού, που έρχεσαι από τον ορίζοντα,
σκέπασε τον νου τον συλημένο,
τώρα που η ματαιότητα οδεύει προς τη δύση .
Γιατί μόνο Εσύ μπορείς να γίνεις θάλασσα διάφανη
τον ήλιο τον άδυτο να καθρεφτίσεις .
Και αν λίγο αγρυπνήσαμε ύστερα από κάθε μας απώλεια,
το μόνο που τελικά προσφέραμε ήταν ευγνωμοσύνη ακάθιστη
στους πρόποδες του Πάθους,
σε απέραντη ακτή δύο μικρά σπουργίτια .

Τώρα λοιπόν που κυματίζουν οι ανταύγειες μέσα στο γαλάζιο,
έχει το αχειροποίητο ηδύτητα και η μετάνοια φέγγος .
Χάρη σε όραμα ασκητικό αναβλύζουν ξαφνικά όλα του ουρανού τα χρώματα .
Αφού λοιπόν την έσβησες εκείνη τη φωτιά,
έλα να γίνεις της ψυχής Βασίλισσα.
Λάμπουν τα ενδύματά Σου,
άστρα ολόχρυσα, στο ανασκίρτημα των ρόδων .


Στην Παναγία την Ιεροσολυμίτισσα

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Ευαγγελισμός από τις Ανταύγειες της Χάρης

Τον έκτο μήνα πάνω στης πασχαλιάς τα άνθη ανταύγειες του μεσημεριού.
Τότε που σε θρόνο έμψυχο σαρκώθηκε το φως,
μπορέσαμε να δούμε τη ζωή με τα μάτια της αγάπης .
Ματώσαμε μοιραία τα ρούχα από τα αγκάθια της φθοράς,
ίσως γι΄αυτό ήταν τόσο δύσκολο να βρεθεί στον ασπασμό του ουρανού η συγκατάνευση  .
Ευτυχώς δεν έμειναν στον δρόμο μας άλλες πέτρες πια,
κρίνο λευκό κρατά το περιστέρι για να ευωδιάσει η καρδιά από θυσία .
Χωρήθηκε το αχώρητο,
του αρχαγγέλου ο χαιρετισμός, σκίρτημα παπαρούνας πλάι στη θάλασσα,
υπόσχεση πως θα στεγνώσουν κάποτε τα δάκρυα .
Μπροστά μας ευκάλυπτοι που λάμπουν στον ήλιο
κι εμείς με λύτρο ακριβό για την οδύνη την παροδική.
Στον ουρανό το άσπιλο κορίτσιστικο χαμόγελο
και της αθανασίας ο  Ευαγγελισμός, γαλάζιο παράθυρο στο πέλαγος .